موفق باشيد
دانلود مثنوي معنوي به طور كامل
دانلود شاهنامه ( به زبان انگليسي)
زندگی مولانا
دوشنبه هفتم خرداد 1386
سلام دوستان دانلود ها در آينده بيشتر مي شه
دوشنبه هفتم خرداد 1386
[گل]
چينيان گفتند ما نقاشتر روميان گفتند ما را كر و فر
گفت سلطان امتحان خواهم در اين كز شماها كيست در دعوى گزين
اهل چين و روم چون حاضر شدند روميان از بحث در مكث آمدند
چينيان گفتند يك خانه به ما خاص بسپاريد و يك آن شما
بود دو خانه مقابل دربدر ز آن يكى چينى ستد رومى دگر
چينيان صد رنگ از شه خواستند پس خزينه باز كرد آن ارجمند
هر صباحى از خزينهء رنگها چينيان را راتبه بود از عطا
روميان گفتند نى نقش و نه رنگ در خور آيد كار را جز دفع زنگ
در فرو بستند و صيقل مىزدند همچو گردون ساده و صافى شدند
از دو صد رنگى به بیرنگى رهى است رنگ چون ابر است و بیرنگى مهى است
هر چه اندر ابر ضو بينى و تاب آن ز اختر دان و ماه و آفتاب
چينيان چون از عمل فارغ شدند از پى شادى دهلها مىزدند
شه در آمد ديد آن جا نقشها مىربود آن عقل را و فهم را
بعد از آن آمد به سوى روميان پرده را بالا كشيدند از ميان
عكس آن تصوير و آن كردارها زد بر اين صافى شده ديوارها
هر چه آن جا ديد اينجا به نمود ديده را از ديده خانه مىربود
روميان آن صوفيانند اى پدر بىز تكرار و كتاب و بىهنر
ليك صيقل كردهاند آن سينهها پاك از آز و حرص و بخل و كينهها
آن صفاى آينه وصف دل است كاو نقوش بىعدد را قابل است
صورت بىصورت بىحد غيب ز آينهى دل تافت بر موسى ز جيب
گر چه آن صورت نگنجد در فلك نه به عرش و فرش و دريا و سمك
ز آن كه محدود است و معدود است آن آينهى دل را نباشد حد بدان
تا ابد هر نقش نو كايد بر او مىنمايد بىحجابى اندر او
اهل صيقل رستهاند از بوى و رنگ هر دمى بينند خوبى بىدرنگ
نقش و قشر علم را بگذاشتند رايت عين اليقين افراشتند
رفت فكر و روشنايى يافتند نحر و بحر آشنايى يافتند
مرگ كاين جمله از او در وحشتاند مىكنند اين قوم بر وى ريشخند
گر چه نحو و فقه را بگذاشتند ليك محو و فقر را برداشتند
تا نقوش هشت جنت تافتهست لوح دلشان را پذيرا يافتهست
-----------------
گر به هر زخمي تو پركينه شوي پس كجا بي صيقل آيينه شوي
صبر گنج است اي برادر صبر كن تا صفا يابي تو زاين رنج كهن
من عجب دارم ز جوياي صفا كاو رمد در وقت صيقل از جفا
زندگي در مردن و در محنت است آب حيوان در درون ظلمت است
پروريدن جسم را دلمردگي است رنج اين تن روح را پايندگي است
عاشقان آنگه شراب جان كشند كه بدست خويش خوبانشان كشند
بس عداوتها كه آن ياري بود بس خرابيها كه معماري بود
گر خضر در بحر كشتي را شكست صد درستي در شكست خضر هست
آن كسي را كش چنين شاهي كشد سوي تخت و بهترين جاهي كشد
نيم جان بستاند و صد جان دهد آنچه اندر وهم نايد آن دهد
راه جان مر جسم را ويران كند بعد از آن ويراني آبادان كند
هيچ نامي بي حقيقت ديدهاي؟ يا ز گاف و لام گل گل چيدهاي؟
اسم خواندي رو مسما را بجو مه به بالا دان نه اندر آب جو
حرف چه بود تا تو انديشي از آن؟ حرف چه بود؟ خار ديوار رزان
حرف و گفت و صوت را برهم زنم تا که بي اين هر سه با تو دم زنم
اي خدا جان را تو بنماي آن مقام کاندرو بي جرف ميرويد کلام
گر ز نام و حرف خواهي بگذري پاک کن خود را ز خود هين يکسري
دفتر صوفي سواد حرف نيست جز دل اسپيد همچون برف نيست
-------------------
با تو بىلب اين زمان من نو به نو رازهاى كهنه گويم مىشنو
با دو عالم عشق را بيگانگى اندر او هفتاد و دو ديوانگى
مطرب عشق اين زند وقت سماع بندگى بند و خداوندى صداع
پس چه باشد عشق؟ درياى عدم درشكسته عقل را آن جا قدم
بندگى و سلطنت معلوم شد زين دو پرده عاشقى مكتوم شد
كاشكى هستى زبانى داشتى تا ز هستان پردهها برداشتى
هر چه گويى، اى دم هستى، از آن پرده ء ديگر بر او بستى بدان
آفت ادراك آن، قال است و حال خون به خون شستن محال است و محال
مثنوي معنوی
بدرود
پنجشنبه سوم خرداد 1386
معشوق هم اینجاست ...
ديوان كبير
ای قوم ِ به کج رفته، کجائید، کجائید معشوق هم اینجاست، بیائید ، بیائید
معشوق چو همسایهی دیوار به دیوار در وادیه سرگشته شما در چه هوائید
گر صورت ِ معشوق ببینید یکی بار هم خواجه و هم بنده و هم قبله شمائید
آن خانه لطیف است نشانهاش بگفتید از خواجهی آن خانه نشانی به من آرید
یکدستهی گل کو اگر آن باغ بدیدید یک گوهر جان کو اگر از بحر خدائید
ده بار از این راه به آن خانه برفتید یک بار از این خانه بر این بام بر آئید
اجرام چو بستند از آن بادیه رستند از خرقهی سالوس بکلی بدر آئید
گر قصد شما دیدن آن کعبهی جانست اول رخ آئینه ز صیغل بزدائید
با این همه آن گنج ِ شما رنج ِشما باد افسوس که بر گنج شما، پرده کشانید
شمس الحق تبریز رخ از باده نماید زیرا که شما حاجیکان روح گزائید!
عارفان را شمع و شاهد نيست از بيرون خويش خون انگوري نخورده باده شان هم خون خويش
هر كسي اندر جهان مجنون ليلي شدند عارفان ليلي خويش و دم به دم مجنون خويش
ساعتي ميزان آني ساعتي موزون اين بعد از اين ميزان خود شو تا شوي موزون خويش
گر تو فرعون مني از مصر تن بيرون كني در درون حالي ببيني موسي و هارون خويش
لنگري از گنج مادون بستهاي بر پاي جان تا فروتر ميروي هر روز با قارون خويش
يونسي ديدم نشسته بر لب درياي عشق گفتمش چوني جوابم داد بر قانون خويش
گفت بودم اندر اين دريا غراي ماهيي پس چو حرف نون خميدم تا شدم ذاالنون خويش
زين سپس ما را مگو چوني و از چون درگذر چون ز چوني دم زند آن كس كه شد بيچون خويش
باده غمگينان خورند و ما ز مي خوشدلتريم رو به محبوسان غم ده ساقيا افيون خويش
خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال هر غمي كو گرد ما گرديد شد در خون خويش
باده گلگونهست بر رخسار بيماران غم ما خوش از رنگ خوديم و چهره گلگون خويش
من نيم موقوف نفخ صور همچون مردگان هر زمانم عشق جاني ميدهد ز افسون خويش
در بهشت استبرق سبزست و خلخال و حرير عشق نقدم ميدهد از اطلس و اكسون خويش
دي منجم گفت ديدم طالعي داري تو سعد گفتمش آري وليك از ماه روزافزون خويش
مه كي باشد با مه ما كز جمال و طالعش سعد اكبر سعد اكبر گشت بر گردون خويش
هيچ محتاج مي گلگون نهاي ترك كن گلگونه تو گلگونهاي
اي رخ چون زهرهات شمس الضحي اي گداي رنگ تو گلگونهها
باده كاندر خنب ميجوشد نهان ز اشتياق روي تو جوشد چنان
اي مه تابان چه خواهي كرد گرد اي كه مه در پيش رويت رويزرد
تاج كرمناست بر فرق سرت طوق اعطيناك آويز برت
تو خوش و خوبي و كان هر خوشي تو چرا خود منت باده كشي
باده از ما مست شد ني ما از او قالب از ما هست شد ني ما از او
جوهرست انسان و چرخ او را عرض جمله فرع و پايهاند و او غرض
اي غلامت عقل و تدبيرات و هوش چون چنيني خويش را ارزان فروش
خويشتن نشناخت مسكين آدمي از فزوني آمد و شد در كمي
خويشتن را آدمي ارزان فروخت بود اطلس خويش بر دلقي بدوخت
علم جويي از كتبها اي فسوس ذوق جويي تو ز حلوا اي فسوس
بحر علمي در نمي پنهان شده در سه گز تن عالمي پنهان شده
مي چه باشد يا سماع و يا جماع تا بجويي زو نشاط و انتفاع
بدرود
